Kalkulator peptydów

Kalkulator najpierw oblicza stężenie roztworu na podstawie ilości peptydu w fiolce i objętości dodanego rozpuszczalnika. Następnie na podstawie ilości do przeliczenia wyznacza objętość roztworu w mililitrach oraz odpowiadające jej oznaczenie na skali U-100. Wynik pokazuje również na ilustracji strzykawki.

stężenie w µg/ml = (mg w fiolce × 1 000) ÷ ml rozpuszczalnika
oznaczenie na skali U-100 = (przeliczane µg ÷ stężenie w µg/ml) × 100

Nie. Kalkulator wykonuje wyłącznie matematyczne przeliczenie wprowadzonych wartości. Nie ocenia jakości preparatu, stanu zdrowia ani tego, czy dana substancja jest zatwierdzona, bezpieczna lub odpowiednia dla konkretnej osoby. Wynik nie jest zaleceniem dawki ani instrukcją użycia.

Miligramy (mg) i mikrogramy (µg, czyli mcg) wyrażają ilość peptydu; 1 mg odpowiada 1 000 µg. Mililitry (ml) wyrażają objętość płynu. Liczba na skali U-100 wskazuje objętość na strzykawce insulinowej, a nie ilość peptydu. Dlatego bez znajomości stężenia nie można przeliczyć oznaczenia na strzykawce na mikrogramy.

Rekonstytucja oznacza przygotowanie roztworu z liofilizowanego, czyli suszonego przez wymrażanie, peptydu za pomocą odpowiedniego rozpuszczalnika. Jego rodzaj, objętość i warunki rekonstytucji różnią się w zależności od preparatu. Niektóre preparaty wymagają sterylnej wody, roztworu soli fizjologicznej lub dołączonego do nich rozpuszczalnika. Zawsze postępuj zgodnie z dokumentacją konkretnego preparatu.

U-100 oznacza skalę przeznaczoną dla insuliny o stężeniu 100 jednostek insulinowych w 1 ml. Na tej skali oznaczenie 10 odpowiada objętości 0,1 ml, a oznaczenie 100 — objętości 1 ml. Kalkulator używa tych liczb wyłącznie jako oznaczeń objętości; nie są to jednostki peptydu. Przeliczenia objętości na oznaczenie nie można stosować do U-40, U-500 ani żadnej innej skali.

Objętość rozpuszczalnika zmienia stężenie, a nie całkowitą ilość peptydu w fiolce. Więcej rozpuszczalnika oznacza niższe stężenie i większą objętość dla tej samej ilości peptydu. Poniższe kombinacje są wyłącznie przykładami matematycznymi, a nie zaleceniem, ile rozpuszczalnika dodać; właściwy rodzaj i objętość określa dokumentacja konkretnego preparatu.

Woda bakteriostatyczna do wstrzykiwań zawiera konserwant, zwykle 0,9–1,1 % alkoholu benzylowego. Dzięki niemu z fiolki można pobierać płyn wielokrotnie przez okres określony przez producenta, pod warunkiem przestrzegania zasad aseptyki. Sterylna woda do wstrzykiwań nie zawiera konserwantu, dlatego jej pozostałości po otwarciu nie używa się ponownie. Produkty te nie są uniwersalnie zamienne, a alkohol benzylowy stanowi szczególne zagrożenie dla noworodków. Używaj wyłącznie rozpuszczalnika wskazanego w dokumentacji konkretnego preparatu.

Okresu przydatności ani temperatury przechowywania nie można określić ogólnie. Zależą od konkretnej substancji, składu roztworu i preparatu. Kieruj się wyłącznie jego oficjalną dokumentacją; jeśli nie podaje ona warunków przechowywania, nie szacuj okresu przydatności.

Postać liofilizowana jest zwykle stabilniejsza niż roztwór, ale nie istnieje jedna uniwersalna temperatura ani okres przechowywania. Niektóre preparaty wymagają zamrożenia, inne przechowywania w lodówce lub w temperaturze pokojowej, a zamrażanie może im zaszkodzić. Zawsze przestrzegaj zaleceń na etykiecie i w oficjalnej dokumentacji konkretnego preparatu.

Objętości mniejszej niż najmniejsza podziałka wybranej strzykawki może nie dać się wiarygodnie odmierzyć. Jeśli obliczona objętość przekracza jej pojemność, nie można jej odmierzyć jednym pobraniem. Nie szacuj wyniku ani samodzielnie nie zmieniaj rozcieńczenia; ponownie sprawdź dane i sposób postępowania z konkretnym preparatem.